معمای شاه عزیزم رسیده به قسمت کودتای بیست و هشت مرداد . اونجا که شعبان بی مخ و دار و دسته ش و پری بلنده با قمه و چماق ریخته بودند تو خیابون . منو یه لحظه یاد اراذل اوباش فتنه ی هشتاد و هشت انداخت . اونا که ریخته بودن تو خیابونا و به اموال عمومی و بانک ها و مغازه های مردم رحم نمی کردند . و از همه مهم تر ریخته بودند سر بسیجی ها و بعضا سربازا و یه بسیجی رو زنده زنده تو آتیش سوزوندند . واقعا شبیه شعبان بی مخ و دار و دسته ش بودند . چه بسا بدتر .

به " ف" کوچولو میگم : بزرگ شدی دوست داری مانتویی باشی یا چادری ؟ میگه بعضی وقتا مانتویی ، بعضی وقتا چادری ! میگم : یعنی چی ؟ میگه : مثلا وقتی میریم شمال مانتویی باشم ، و وقتی هم میریم مشهد چادری . خب من تعجب نکردم و توقع شنیدن چنین حرفی رو هم ازش داشتم . چون بچه به مامانش نگاه میکنه .  تا حالا چندین بار به خواهرا گفتم چرا وقتی میاین شمال ، چادراتون رو میذارید کنار ! پس نتیجه می گیریم که چادراتون رو از ترس مردم (محل) سرتون می کنید . و اونام میگن : نه اینطور نیست . و اصلا قبول نمی کنند ! میگم : اگه اینطور نیست ، پس چیه ؟ و اونا یه چیزایی میگن که منو قانع نمیکنه و برام همچنان سواله این موضوع که بعضی چادری ها تو محله ی خودشون چادر رو نمیذارن کنار اما وقتی میرن یه شهر دیگه راحت چادرشون رو کنار میذارن حالا به دلایلی ؟

در مورد پست قبل خیلی مرسی از دوستانی که دلداری م دادند . اما به نظرتون با ایشالا و ماشالا کار درست میشه ؟ این اولین نفری بود که سن من خورد تو ذوقش و دیگه پا پیش نذاشت . خواستگارایی داشتم که همسن خودم بودند اما یک کلام هم چیزی نگفتند . اونا راضی بودند حتی . فقط مشکل اینجا بود که تحصیلات نداشتند و من قبول نکردم . حالا دیپلم هم داشتند قبول بود . کارشون خوب نبود .  این یارویی که تو پست قبل گفتم . همکارشوهر خواهر گرام بود . فوق لیسانس داشت و کارشم که خب مثل شوهر خواهر گرام دولتیه . که آقا واسه من ناز و چیز کرده خودشو . فکر کن فقط هشت ، نه سال از مامانم کوچیکتره . 

مشاهده یادداشت خصوصی

لذتی که در درس خوندن هست ، در هیچ شوعر پیدا کردنی نیست ! 

یه خبر بد :

_ چاق شدم ! 

سایز سی و ششم شده سی و هشت !